Rodzic Po Ludzku Fundacja Hobbit Dzieci Niczyje Akogo Niechciane i Zapomniane
wprowadzenia w życie danej usługi (usprawnienia) oraz jej (jego) ewaluacji. Dla każdej propozycji powinien być powołany jeden zespół planujący, złożony z osób bezpośrednio zaangażowanych w realizację konkretnej propozycji (w przypadku kilku propozycji, powołujemy kilka zespołów). Zespół oceniający, składający się podobnie jak zespół badawczy z pracowników różnych szczebli, zajmuje się systematyczną oceną (ewaluacją) danej usługi w oparciu o kryteria i zasady ustalone przez zespół planujący. Zespół oceniający ocenia wiele usług i propozycji, kierując się kryteriami i schematem działania zaproponowanym przez zespoły planujące powołane dla każdej usługi. Jeśli ocena wypadnie negatywnie (usługa, usprawnienie nie spełnia zakładanych kryteriów), zespół oceniający zadecyduje, czy usługę należy kontynuować, zmodyfikować czy też ostatecznie z niej zrezygnować. Szczególny akcent położony jest na ciągłe ocenianie wprowadzonych usprawnień i systematyczne kontrolowanie, czy dana usługa jest nadal niezbędna w niezmienionej formie, czy może wymaga jakichś modyfikacji. Przeciwieństwem tego modelu jest powszechne w bibliotekach, zdaniem Autorów, podejście „przygotować, wprowadzić i zapomnieć”, czyli planowanie nowej usługi lub usprawnienia, drobiazgowe przygotowywanie, wprowadzanie, promowanie i… zapominanie (zaprzestanie sprawdzania, czy nadal jest to potrzebne, jakie są tego konsekwencje lub czy taka zmiana była w ogóle uzasadniona). Oczywiście, tego typu zespoły mogą funkcjonować jedynie w większych instytucjach, lecz zasada jest ta sama dla wszystkich: propozycje zmian czy usprawnień pochodzą od wszystkich zainteresowanych (zarówno pracowników wszystkich szczebli organizacyjnych, jak i użytkowników – klientów instytucji), wprowadzone zmiany i usprawnienia podlegają systematycznej ocenie, a bezpośredni wpływ na kształt tego, co biblioteka w danej chwili oferuje, łącznie z podejmowaniem kluczowych decyzji i ponoszeniem za nie odpowiedzialności, mają jej pracownicy (także ci „szeregowi”). sprowadzanie dla czytelników niszowych tytułów z księgarni internetowych (Amazon. i serwisów aukcyjnych (Ebay), co bywa tańszym rozwiązaniem niż tradycyjne wypożyczanie międzybiblioteczne, lub wysyłanie nowości wydawniczych dla subskrybentów bezpośrednio do domu (za opłatą refundującą koszty przesyłki). Wspomniano tu także znakomity, moim zdaniem, pomysł na sprowadzanie dla czytelników filmów DVD z internetowej wypożyczalni Netflix za pośrednictwem biblioteki, która zamawia je na własne konto (w książce zacytowany został fragment strony WWW Niagara University Library, promujący tę usługę). Niestety, w międzyczasie doszukano się w tym pomyśle sprzeczności z prawem: z oferty Netflix mogą korzystać tylko indywidualni (nie instytucjonalni) subskrybenci (>informacja z bloga Librarian in Black>). Tak więc oferta Niagara University Library została z jej strony usunięta. został poświęcony narzędziom i technologiom Web 2. oraz możliwościom i praktycznym przykładom ich wykorzystania w bibliotekach. Autorzy podkreślają, że dostępne narzędzia mogą być wykorzystywane zarówno w komunikacji wewnętrznej pomiędzy pracownikami (przesyłanie i komentowanie ważnych dla instytucji informacji za pomocą wewnętrznego bloga, praca zespołowa z wykorzystaniem wiki, komunikatory internetowe), jak i w komunikacji z otoczeniem (biblioteczne blogi informujące użytkowników o zbiorach, usługach czy wydarzeniach, serwisy wiki poświęcone wybranej tematyce, programy czatowe do rozmów z czytelnikami, subskrypcja bibliotecznych podcastów z możliwością automatycznego ściągania nagrań np. za pomocą programu iTunes, biblioteczne przestrzenie w MySpace, itp. dla czytelników przygotowała biblioteka St. Serwis zawiera wykaz źródeł informacji lokalnej, ważnych dla społeczności źródeł informacji w Internecie oraz informacji o zbiorach bibliotecznych z wybranych dziedzin. - warto zajrzeć na tę stronę, jest to bowiem biblioteka, która znakomicie wykorzystuje wiele „dwazerowych” narzędzi i rozwiązań. Omawiając wybrane narzędzia i technologie Web 2. proponują wykaz usług, serwisów i programów (najczęściej darmowych), które można wykorzystać np. Yahoo Messenger>, wymienione są także inne o zaawansowanych funkcjach, w tym wieloplatformowe agregatory (np. Trillian>), komunikatory online nie wymagające instalacji na dysku (np. Meebo>) oraz programy do czatów grupowych (np. Książka Caseya i Savastinuk jest ciekawa, napisana prostym, zrozumiałym językiem, zawiera wiele praktycznych i przydatnych informacji, ale pozostawia lekki niedosyt. Wspomniane przez Autorów rozwiązania w części okazały się niemożliwe do zastosowania w bibliotekach (np. usługa Netflix), wiele linków jest już także nieaktualnych (towarzysząca książce strona WWW nie była aktualizowana od marca 2007 r. Być może publikowanie drukiem wydawnictwa poświęconego tak dynamicznym zjawiskom jak Web 2. wywołuje też refleksje na temat tego, czy i w jakim stopniu polskie biblioteki są organizacyjnie przygotowane do funkcjonowania na opisanych zasadach. Centralna polska biblioteka, jedna z najstarszych i największych polskich książnic, pod względem charakteru i uniwersalności zbiorów można uznać ją za najbardziej znaczącą dla kultury narodowej. Jest również jedną z najnowocześniejszych i najbardziej aktywnych placówek w Polsce, jeśli chodzi o działalność edukacyjną, badawczą i wydawniczą oraz współpracę międzynarodową. Stanowi nie tylko główne archiwum piśmiennictwa, ale też centralny ośrodek informacji bibliograficznej. Prowadzi działalność informacyjną, wydaje bibliografie (m. Urzędowy Wykaz Druków Wydawanych w Rzeczypospolitej Polskiej"), przekazuje dane bibliograficzne do światowych serwisów informacyjnych. Od roku 1950 tworzona jest także retrospektywna bibliografia narodowa. Bibliotekę Narodową utworzono w 1930 roku (organizowano od 1919), jej tradycje sięgają jednak jeszcze XVIII wieku, kiedy powstała pierwsza w Polsce duża biblioteka publiczna - Biblioteka Załuskich. To właśnie jej zbiory, wraz z księgozbiorem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswillu i zbiorami Biblioteki Wilanowskiej włączono w księgozbiór powstającej Biblioteki Narodowej. Duża część zbiorów spłonęła w 1944 roku. Prawo do bezpłatnego egzemplarza wszystkich druków